امیدوارم که حالتون خوب باشه، اما من که اصلا حالم خوب نیست و اینم بخاطر این خبریه که شنیدم و اون خبر، خبر در گذشت ناگهانی و غیر قابل باور هنرمند گرامی و بزرگ استاد خسرو شکیبایی بود،که این هنرمند عزیز امروز صبح ساعت ۹ در بیمارستان و بعلت نارسایی قلبی درگذشت. و من از طرف خودم به حانواده ی محترم این هنرمند و جامعه ی هنری ایران تسلیت عرض میکنم، برای شادی روح این هنرمند عزیر یک فاتحه بخونید!

آقا الان که من این مطلب و نوشتم دقیقا ۴ روز میشه که رفیقم یا میشه گفت یارو یاورم یا بازم میشه گفت یکی از عزیز ترین افراد زندگیم یا بازم میشه گفت برادرم یا خودمونی تر داداشم (بابا پسر عمه ام و میگم، محسن) که خیلی هم دوستش دارم از پیشم رفته،به کجا؟ به مالزی برای درس خوندن، رفته که با مدرک فوق لیسانس یا اگه حسش بود دکتری برگرده،اما حالا من چیکار کنم که دیگه تا دوسال هیچ رفیقی به این صمیمیت و خوبی و مهربونی گیرم نمیاد یا اگه هم بیاد باز محسن نمیشه، اما به قول محسن که البته اونم از قوله ینفر دیگه گفته که نمیدومنم اون خودش گفته یا بازم از فوله یه نفر دیگه گفته میگه که:

اگر چه تلخ باشد فرقت يار/ در او شيرين بود اميد ديدار

خوش است اندوه تنهايی کشيدن/ اگر باشد اميد باز ديدن

خوب به هر حال چون من خیلی دوستش دارم و می دونم که محسن میتونه از این فرصت خوب استفاده کنه و موفقیتش برای منم خوشحال کننده است زیاد ناراحت نیستم که رفته البته درسته که دلم خیلی براش تنگ میشه، آخه انصافا نه خودت بگو دو نفر که هفته ای حداقل ۷ بار هم دیگر و میدیدن اما الان نمیبینن دلتنگی نداره، داره دیگه عزیز من، اما الانم با وبکم همدیگرو میبینیم، درسته یکم حرکات اسلوموشنه اما بهتر از هیچیه! 

و در آخر هم براش آرزوی موفقیت میکنم، البته حیف که اسلام دست و باله مارو بسته وگرنه یکمی هم دوستانه تر حرف میزدیم

کنکور ۸۷ هم تمام شد و جاداره که از همینجا به تمام متولدین سال ۱۳۶۷ که امسال آخرین فرصتشون بود که تو کنکور شرکت کنند و این فرصت رو هم مثل بقیه خراب کردن و هیچ یک از موارد معافی رو که در زیر نام برده شده رو ندارند تسلیت بگم (هم به خانواده هم به خودشون) و براشون در تمام مراحل زندگی (خصوصا ۲سال سربازی) آرزوی موفقیت کنم، و امیدواریم که جزو دسته ی دوم سرباز ها شمرده نشند.

و اما اون دسته از افرادی که مثل بنده متولد سال ۱۳۶۸ تو این ۱۳ ماه مونده به کنکور بعدی سعی کنند تلاش خودشونو بکنند تا به سرنوشت گروه متولدین ۶۷ دچار نشوند و البته سعی هم بکنید فرقی نمی کنه چون این موضوع شتریه که در خونه ی همه میخوابه مگه این که بتونند یکی از دو نوع زیر رو برا خودتون دست و پا کنید و این در مورد اون شتره استثنا است.( یعنی اینکه در خونه همه نمی خوابه یا اگه بخوابه هم میتونید بیدارش کنید تا بره در خونه ی همسایتون بخوابه)  

انواع معافیت

۱- معافیت به جهت معلولیت (مثل صاف بودن کف پا، نرم بودن راست کره ی مغز، نداشتن قلب و ...)

۲- معافیت های خاص (گردن کلفتی پدر یا آشنایان، موضوع کفالت و موارد مشابه)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

توضیحات در مورد شکلک ها:

 از اون جایی که وبلاگ من خواننده ی همیشگی نداره پس طنزه

 این افرادی هستند که وقتی شما تو اتوبوس هستید و دارید به سربازی اعزام میشید براتون بای بای میکنند

 این هم یعنی سعی خودتونو بکنید تا تو کنکور بعدی قبول شید

 و این هم چیله (دهنه ) اون افرادیه که معاف شدن ( که بهشون میگیم چیلتو ببند)

اینم که حالت موذیانه ای هست که وقتی شما اون شتره رو بیدار کردید و فرستادید در خونه ی همسایتون به قیافتون میگیرید

رهایی

من و او در قفس قاصد ِقصه ِهای ِ غمگین شده ایم

وای چگونه برهیم؟

یکه راه این رهیدن مرگ است

اما تا به کی چشم انتظار قاصد ِ این خبر ِ خوش باشیم؟

باید برهانیم خود را از قفس ِ تنگ ِزمان

قصه بس کوتاه است، تو بدان

فکری باید کرد، راهی باید جست!

وای چگونه و چطور؟

ناگهان تک موج ِ اشکش،ساحل ِ لب خشک ِ چشمش را نوردید

 و زبان نرم و نمناکش کویر آن لبانش را نوازید و بگفت:

که فقط ماییم آن خنجر تیز، که فقط ماییم و آن سینه ی نرم

باید بدریم سینه ی هم تا که رهیم از این غم

تاکه آورد همین جمله به لب، پر زد و رفت

من ماندم و آن خنجر تیز، من ماندم و غم

نگذشت از این واقعه ی تلخ همی ثانیه ای

که رها دیدم خود را و رهیدم از غم

حسین آذرنیا

31/اردیبهشت/1387

ساعت 13:04

دیگه خودتون ببخشید، این شعر زیاد خوب نشد خودم که اصلا حال نمیکنم